Mostrando entradas con la etiqueta rumanía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta rumanía. Mostrar todas las entradas

:: otro


imagen::calber (#hoy15NoviembreSanAlbertoMagno) 

::de otro mes, de otro año, de otros.

01. El primer hueco del resto de mi hondura.

02. Pasar a la acción nosotros, o que la acción pase entre nosotros.

03. Aire y tallo que se mete por el cuerpo y atraviesa la mente y te deja escaso y limpio.

04. Aquellos robles significan que la certeza pasa, que todo se acaba.

05. El mundo imperfecto, mi mundo no perfecto produce niebla, erosión, me hace preguntas.

06. Son largas distancias las que marcan las distancias oblicuas.

07. He recibido la caña y el gemido, y aunque sea, no estaré. Feliz.

08. El hermano de ramas grandes, he percibido sus manos en penumbra.

09. La carne, aquello que te impone la súplica para siempre.

10. Nos quedan muchos itinerarios de asombro.

11. Se presentó en mi casa y fue entonces cuando comenzó el silbido.

12. Incesante mientras pasaba su peor momento, el peor momento para mis ojos fulgor.

13.  El aire se coagula y la luz se contempla a sí misma sin avanzar. En el desván

14.  Un largo eco que no mandaré porque ha sido para mi.

15. Desaliñado, cada arroyo que se te escapa de los tímpanos, de los bolsillos.

16. Tras una silla viene otra silla exiliada. Pero ninguna como tú, la silla que hoy se fue.

17. Cuando reinvente algo verdadero seré el hombre mas efímero del mundo.

18. Percibo algo especial, quizá, porque miro con ojo especial a través de miradas amenaza.

19. Me sorprendo, hay balanceo y alguien me sorprende. 

20. Solo en mi grieta, empuñando mis células de papel.

21. ¿He soñado, o he soñado impreciso que he soñado?

22. Junco mientras te asalta la duda, sufrir el crepúsculo abolido.

23. Hay en la verdad una melancolía subterránea, una mezcla de dificultad y teatro.

24. Somos fragmentos sin color. Negro en la oscuridad, negro claro.

25.  Invocar al caos, la palabra deja de ser adorno para volverse herida.

26.  En la quietud me convertí en resplandor, confundí el abismo con la eternidad.

27.  Fabrico mis propias ruinas. La arquitectura que me permite creer en la belleza del desastre.

28.  Su silencio tiene la intensidad exacta del vértigo.

29.  En la ignorancia luminosa descubro una forma pura de vida: la de no necesitar entenderla.

30.  Un tiempo de desvelo, un hombre sin devenir que recita al vacío, que llora tinta.

31.  Mi mente se enreda en el laberinto: nombro obsesión al deseo, confusión al nombre.


:: nacer

Deberíamos nacer ancianos,

despiertos,

capaces de decidir nuestro destino,

saber desde la primera encrucijada

qué camino tomar

y que irresponsable sólo sea el deseo de ir más lejos.

Después, hacernos al caminar,

aún más y más jóvenes,

maduros y fuertes alcanzar la puerta de la creación,

cruzarla y entrar adolescentes al amor.

Deberíamos ser niños cuando nazcan nuestros hijos,

para entonces serían más ancianos que nosotros,

nos enseñarían a hablar, nos acunarían para dormirnos.

Y nosotros nos encogeríamos hasta desaparecer

como una uva, un guisante, un grano de trigo.


Ana Blandiana. Timișoara, Rumanía.
“Deberíamos” de “Primera persona del plural”, Editorial Visor 1964.

 

imagen::nicolás barahona.
Baby shower room de Ana Blandiana donde nació en ella el oficio de escritora: “Antes de saber escribir y leer, hacía juegos con palabras y rimas. Debí de hacerlo durante años, de tal manera nunca me preguntaron qué quería ser de mayor: todo el mundo sabía que quería ser escritora».



AR TREBUI

Ar trebui să ne naştem bătrâni,
Să venim înţelepţi,
Să fim în stare de-a hotărî soarta noastră în lume,
Să ştim din răscrucea primară ce drumuri pornesc
Şi iresponsabil să fie doar dorul de-a merge.
Apoi să ne facem mai tineri, mai tineri, mergând,
Maturi şi puternici s-ajungem la poarta creaţiei,
Să trecem de ea şi-n iubire intrând adolescenţi,
Să fim copii la naşterea fiilor noştri.
Oricum ei ar fi atunci mai bătrâni decât noi,
Ne-ar învăţa să vorbim, ne-ar legăna să dormim,
Noi am dispărea tot mai mult, devenind tot mai mici,
Cât bobul de strugure, cât bobul de mazăre, cât bobul de grâu...

de Călcâiul vulnerabil, Achilles’ Heel, 1966



WE SHOULD BE

We should be born old,
Come wise into the world
Already able to choose our destiny,
Already knowing the pathways that lead from the crossroads of the origin.
Then, it would only be irresponsible to yearn to go ahead.
Afterwards, we’d gradually grow younger,
Come to the gateway of creation mature and strong,
Pass through, and enter into love as adolescents,
Then be children when our children are born.
They’d immediately be older than we are.
They’d teach us to talk; they’d rock us to sleep in a cradle,
And then we’d disappear, getting smaller and smaller,
Like a grape, like a pea, like a grain of wheat ...